Τάσος Κεφαλίδης- ο "Ισλαχανές" ως κατοικία προσφύγων- Πολυχώρος Πολιτισμού Ισλαχανέ Τάσος Κεφαλίδης (Πολυχώρος Πολιτισμού Ισλαχανέ, 2020)
: Μουσική Λέω με κεφαλή της τάσος Μεγάλωσα γεννήτηκα και μεγάλωσα στον Ισλαχανέ Στο κτίριο το οποίο γρεμίστηκε Περισσότερο ξέρω τα πράγματα από το 1958 που αρχίζω και ο πεθύνης σας Μέχρι το 1962-63 που έφυγα από τον Ισλαχανέ Διότι μετακόντουσα η οικογένειά μου Το 1922 στο κτίριο αυτό στεγάστηκαν προσφυλικές οικογένειες Ενταξύ των οποίων και ο πατέρας μου και η μητέρα μου Από διαφορετικές οικογένειες Γνωρίστηκαν και οδοτεύτηκαν μέσα στον Ισλαχανέ όταν μεγάλωσαν Και παντρεύτηκαν Η κάθε προσφυγή οικογένεια Στο κτίριο, το κύριο κτίριο του Ισλαχανέ που εσείς το ονομάζετε σήμερα κοιντώνες Έδωσε ζωή σε εμάς τους πρόσφυγες Αλλά και είχε ζωή Μέχρι τη στιγμή πέφυγε και ο τελευταίας πρόσφυγας από μέσα όταν την πρέμισα Στον θάλαμο λοιπόν, περιμερικά όπως υπήρχαν τα παράθυρα Η κάθε προσφυγή οικογένεια σε συνενόηση με τους υπόλοιπους και ανάλογα με τις ανάγκες της Χωρίζανε με χαρτόνια ένα τμήμα του παραθείου Για να έχουν πρόσβαση στο φως και στον αέρα Αυτοί οι οποίοι ήταν μόνοι τους ένα παράθυρο Άρα ένα δεμάτη Αυτοί οι οποίοι είχαν παιδιά, δύο παράθυρα Για να έχουν ένα δωμάτιο για τα παιδιά και ένα δωμάτιο για τους ίδιους σαν κουζίνασαν Οι συνθήκες ήταν θάερα τραγικές Από όλους οι διαβιώσεις Δεν υπήρχε τρεχωμένο νερό Οι γυναίκες έλεγαν να κατεβαίνουν στην αυλή του Ισλαχανέ Σε μία αυρίζ, όπου κρατώντας σειρά Και βάζοντας τους δενεκέδες στη σημεία τους από την άλλη Τρεις ώρες ήρθαμε, εμείς είμαστε στην πάνω νερόφωνο Ανεβάζανε το νερό το καθαρό και αναπληρωνόμαστε Και τα βρώνικα τα νερά τα κατεβάζανε στο δεύτερο όροφο Όπου υπήρχανε τα αποχωρητήρια Ηλεκτρικό φως δεν υπήρχε μέχρι και τότε που φύλαμε στη Χνιάκας και στη Αδύχη στα τρία Οι συνθήκες ήταν τραγικές Παρ' όλα αυτά, υπήρχε μια τέτοια σύμπνια ανάμεσα στους κατοίκους του Ζλαχανέ Ήταν πλήρως οργανωμένος ο Ζλαχανές Οι γυναίκες κρατούσαν σειρά για την καθαριότητα των θαλάνων, των κοινωνικούς των χώρων Οι δε άντρες μερεμετίζανε κάθε τόσο τα δωμάτια, τα ξύλινα, τα χαρτονέγια Τα σανέγια πια είχαν αποσαυγωθεί Και οι πατράδες μας παίρναν κάποια μικρά ξυλάκια Τα βάζαν στην τρύπα και καρφώναν καρφιά Άρα το πάτωμα ήταν γεμάτο από μπαλόνατα Παρ' όλα αυτά ήταν κίτερνο από την ποδέντα που έπαιξαν οι γυναίκες για την απογυμνή