How I hacked the brain of dyslexia | Aggeliki Pappa | TEDxPatras (TEDx Patras, 2016)
: [♪ Μουσική Ας προσπαθήσουμε εδώ, γιατί πιστεύω ότι έχω μια καλή ιστορία να σας μιλήσω σήμερα. Είμαι η Αγγελική. Είμαι διευθυντής που προσπαθεί να αλλάξει το κόσμο με αγάπη. Και πραγματικά ενδιαφέροντες δραστηριότητες. Με τους διευθυντές μου, διευθύντουμε τους Παλμύρα Μονούμαντς για να μάθουμε μορφή και να διευθύντουμε τις δραστηριότητες της ζωής μας. Προσπαθώ να κάνω διευθυντήρια. Και με το Pinocchio Mind Mapping, προσπαθώ να μάθω μορφή για τους διευθυντές μου. Επίσης, βρίσκομαι στις πρόσφυγες διευθυντής, όπου οι διευθυντές μου γίνουν διευθυντές των πρόσφυγων διευθυντών. Και μερικές φορές βρίσκομαι στη φύση, με τους διευθυντές μου, ψάχνιζοντας χαρμούς και σκανάζοντας κωδικές κωδικές, για να βρω τους μαγικούς δυναμούς. Αλλά νομίζω ότι είμαι εδώ σήμερα, επειδή καταφέρθηκα να μάθω το μυαλό της διευθυντής. Αγαπώ τη σχολή της διευθυντής. Αυτή είναι η πρώτη και η μοναδική σχολή της διευθυντής στον κόσμο, όπου διευθυντές διευθυντές διευθυντές, διευθυντές διευθυντές διευθυντές διευθυντές, σε μοναδική τρόπο. Αυτή είναι μια σχολή που με δίνει την ευαίσθηση, την μαγική ευαίσθηση, να βρω τον εαυτό μου από τους πρώτους 50 διευθυντές διευθυντές στον κόσμο, για το 2016. Πιστεύετε ότι αυτός είναι ο λόγος που είμαι εδώ. Πιστεύετε πραγματικά, πραγματικά, ότι είμαι σε αυτή τη στιγμή, επειδή μόνο αυτός? Όχι. Το πραγματικό λόγος που είμαι εδώ, κυρίες και κύριοι, είναι επειδή πιστεύω στιγμές. Και πιστεύω να το συμφωνώ εδώ, μπροστά σας. Πιστεύω στιγμές, επειδή αυτά είναι τα πιο πραγματικά πράγματα στη ζωή. Και έχουν ένα πράγμα συγκεκριμένο. Όλα συμβαίνουν για έναν λόγο, και ο λόγος είναι πάντα αγάπη. Και για να δείξω ότι είμαι σίγουρα, αυτός είναι εμένα, στο σπίτι μου, με το καλύτερο μου σχέδιο. Στο σχέδιο μπορείτε να δείτε τη Δόρυθι, στον Βιζόρτ ο Ωζ, που χορεύει τα μαγικά κόκκινα σχόλια της. Ξέρετε γιατί? Επειδή είναι δυνατές και μπορούν να τα παίχνουν όπου θέλουν, σε μία στιγμή. Πάντα ήξερα ότι ήθελα αυτά τα μαγικά κόκκινα σχόλια, επειδή η ζωή μου θα ήταν πλήρων δρόμων. Και η πρώτη φορά που ήθελα αυτά τα μαγικά κόκκινα σχόλια, ήταν όταν ήμουν 19 χρονών. Αυτό ήταν το πρόβλημά μου. Ήμουν 19 χρονών και ήθελα να μάθω. Αλλά ποιος θα χρησιμοποιήσει έναν 19 χρονό παιδί να μάθει στην Ελλάδα, ή σε κάποιο μέρος στον κόσμο. Κανένας. Αλλά βρήκα ένα δουλειά. Αλλά ήταν λίγο μακριά. Έπρεπε να πέθανε από την Ελλάδα, από την Ελλάδα της Αθήνας, από τη Γαλλία, από τη Σαφρική, από τη Βασιλία, συγκατο I mean, i lost myself in flight, i don't know how many nights i was in and days in flight, and to tell you the truth, you know, this cheap kind of flight, they serve you a banana every 7 hours, you know. But that was okay. Because when i landed and i found myself among my students i knew that that was exactly what i wanted to do for the rest of my life, being a teacher. Και όταν ήρθα πίσω στην Ελλάδα, για να συνεχίσω με το σχολείο μου, γιατί μετά έπαιξα ένα σημερινό σχόλιο από την εκκλησία, βρήκα τον εαυτό μου να είμαι το τελευταίο αδερφός. Ξέρετε γιατί? Γιατί όλοι ήθελαν να γνωρίζουν τη μικρή γυναίκα, η οποία ήθελε να πάει στο Βασιλεκτονικό κράτος. Βασιλεκτονικό κράτος, όχι κράτος, επειδή πριν πιθανόμουν να πάω στο κράτος, κατάλαβα ότι θα πάω στο Βασιλεκτονικό κράτος, οτιδήποτε, με τη δυσλεξία μου. Αυτό είναι αλήθεια. Και όλοι ήθελαν να γνωρίζουν τη μικρή γυναίκα. Και για 7 χρόνια εργάζονταν σε μη εργασιακό σχόλιο. Και ξέρετε γιατί? Γιατί ήθελα να δείξω στον εαυτό μου και στον κόσμο, ότι οι διευθυντές σημαίνουν. Και το έκανα. Ήμουν η πιο καλή διευθυντή, το οποίο μπορείτε να φανταστείτε. Όλοι οι διευθυντές μου, για 7 χρόνια, είχαν 100 επιτυχίες σε όλα τα εργασία του ΕΕ. Ήταν σαν, έτσι, είμαι το καλύτερο. Μέχρι να γνωρίζω. Λοιπόν, ναι, θυμάμαι, δεν ήθελα να γεμάσω ή να γεμάσω εκείνη την ημέρα. Α, σήμερα το κάνω. Γνωρίζω, ξέρετε γιατί? Γιατί υπήρχε κάποιος που μπορούσε να κάνει το ίδιο δουλειά με εμένα, αυτό είναι αυτό που λέει, με τρία ευρώ μικρή ώρα. Τρία ευρώ μικρή ώρα. Αυτό ήταν ακριβώς το πώς αξιολόγησαν το δουλειά μου. Τρία ευρώ. Ήταν πολύ εξασφαλισμένη και είπα, «Μη γνωρίζω, αυτό είναι τόσο αξιολόγητο». Αλλά ίσως είναι επειδή πρέπει να αλλάξω τη μέση της καριέρας μου και πρέπει να πάω στο εργασιακό σύστημα, όχι στο μη εργασιακό, αλλά στον εργασιακό σύστημα που θα έλεγε να εμφανίζει, πως δε θα υπάρχει τίποτα βασικό. Αλλά πρέπει να πάω στο εργασιακό σύστημα, όχι στο μη εργασιακό σύστημα, όχι στο μη εργασιακό σύστημα, όχι στο μη εργασιακό σύστημα. Θα έλεγα τα δύο πράγματα να μιλήσουν. Δηλαδή, όταν έκανα κανένα δουλειά, θα έλεγα ότι πιστεύω ότι υπάρχει κάτι σημαντικό. Α, κύριέ, τι μιλάτε, για τα επόμενα 4 χρόνια της ζωής μου, χάσα όλα τα υπέροχα μου. Ήμουν ένας ολόκληρος στο σχολείο, έχοντας όλες αυτές τις τεράστιες φανταστικές φοιτητές μπροστά μου, ήταν πραγματικό ότι ήταν φανταστικές, ήμουν υγνωρισμένης. Και ήμουν υγνωρισμένης, γιατί τους είπα, ήμουν πραγματικά ειλικρινά με τους παιδιά, δεν υπάρχουν τελευταία σχολεία στον κόσμο για το EFL και τη δυσλεξία, δεν υπάρχουν υπέροχες και εργασίες εκεί, δεν υπάρχουν σημερινές. Τι πρέπει να κάνω, ξέρετε, παιδιά, δώστε μου λίγο χρόνο, πρέπει να βρω ένας τρόπος για να ανοίξω πραγματικά το σχολείο σας, γιατί είναι πολύ ευαίσθητος ότι είσαι σκληρός και είμαι πολύ υγνωρισμένης, αλλά χρειάζεται η βοήθεια σου. Παιδιά, μπορείτε να είστε οι διευθυντές μου, μπορείτε να μιλήσετε με πώς να το κάνετε. Οι διευθυντές μου έγιναν οι διευθυντές μου και πιστεύω πιστεύω πιστεύω, και είχα κάποια άλλα πραγματικά, τους είπα ότι κάνω σχολείες σχολείς και είναι αλήθεια. Και μου είπαν, όχι, τώρα μπορούμε να μιλήσουμε το κοινό μας σχολείο, κυρία μου, δεν θα το πω σε κανέναν, πείτε με εμάς. Και τους είπα, ξέρετε, αρέσουν το τσίπι μου, και είπαν, ναι, κυρία μου, δεν μπορούμε να διαβάζουμε αυτό το λόγο, αλλά αυτό, πιστεύω, έχει ένα σχολείο σχολείο. Και είπα, τι, σημαίνει αυτό το κ, το κοτ, και είπαν, ναι. Και είπα, κυρία μου, σοβαρά, αλλά ο φασικός διευθυντής μου είπε ότι αυτό το κ είναι ένα πλαίσιο, και πιστεύει αυτό το κ για 150 ευρώ. Πώς για αυτό, εξαρτάτηκε η θεωρία της αρνητικής. Έτσι, ήταν, όμως, καλά, αρέσουν να σκέφτομαι οι ευρύθυνες, και προσπαθούσαμε να πραγματικά σχολείο με το χέρι, και μέρα με μέρα, το πραγματικό μας χρήτησε, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετά. Είπα ότι πρέπει να κάνω κάτι πιο δραστικό, γιατί υπήρχαν τσίπιες φοιτητές, που δεν μπορούσαν να έχουν έναν γλωβό σύνολο, μόνο αφού κάποιοι φοιτητές έκανε πιθανή ότι δεν μπορούσαν. Υπήρξα στους συλλογικούς μου, στον πρωθυπουργό της δραστηριότητας, στον μεγαλύτερο σύμφωνο, και τους είπα, «Λέξτε, θα φύγω από τη σχολή, θα πηγαίνω σπίτι, θα δουλεύω την κογνιτική ψυχολογία και ό,τι χρειάζεται, για να δημιουργήσω όλα τα εργασία που δεν έχω, για να υποστηρίσω τα δικαιώματα των παιδιών μου». Ξέρετε τι συνέβη? Ήρθα ότι οι διευθυντές μπορούν να ειπώσουν, επίσης. Όλοι οι συλλογικοί μου είπαν, «Τι πιστεύεις ότι μπορείς να αλλάξεις το σύστημα, θα το κάνεις, θα έρθεις εδώ, θα αλλάξεις τον τρόπο που διευθυνθείς». Και ο διευθυντής μου είπε, «Μα, κυρία Παππά, είναι ευαίσθητο ότι θέλεις να επενδύσεις σε αυτά τα παιδιά, αλλά αυτά τα παιδιά δεν είναι στον πρωθυπουργό μου, οπότε μπορείς να πιστεύεις για ένα άλλο μέρος και να το κάνεις». Μια μήνα αργότερα ήρθα επάνω. Αυτή τη φορά ήταν πολύ σημαντική. Γιατί αυτή τη φορά ξεκίνησα να πω στον εαυτό μου, «Μα, δεν θα αλλάξεις το σύστημα σου, μπορείς να αλλάξεις το σύστημα σου. Είναι κάτι λάθος εδώ. Πάντα όπου πηγαίνεις, οι άνθρωποι σε καταστρέφουν». Και είπα, «Όχι, μπορείς να γίνω παιδιός, μπορείς να έχεις μια καλή φωνή ή έναν φασικογραφέ, και μπορώ να συγκροτώ όλη τη γνώμη που έχω για τη δυνατότητα, δημιουργώντας τσούτσες όπως αυτά, να ζήσω». Ή μπορώ να πηγαίνω στο σύστημα, γιατί τα μάτια των εαυτών μου ήταν εκεί και μου είπαν, «Μητσάνγελα, έχεις ευκαιρία. Πρέπει να μας βοηθήσεις. Είσαι η μόνη μας ελπίδα. Σας αγαπάμε. Παρακαλώ, μην μας αφαιρέσετε». Και δεν μπορούσα να κοιμηθώ τα νύχια. Πραγματικά, δεν μπορούσα να κοιμηθώ τα νύχια. Έτσι, μετά από 11 χρόνια μάτιας, βρισκόμουν στο σύστημα, προσπαθώντας να καταλάβω πώς θα αφαιρέσω αυτό το μυαλό, δημιουργώντας όλα τα εργασία και τα εργασία που χρειαζόμουν, για να μπορώ να το κάνω. Και ξέρετε τι? Μετά από χρόνια μεγάλη ευκαιρία και αίσθηση, το έκανα. Είχα όλα τα εργασία που ήθελα. Και μετά ήρθα στην Ελλάδα, μόνο για να γνωρίζω ότι υπήρχε ένα άλλο πρόβλημα. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν υπήρχαν εργασίες ευκαιρίες για τη νέα εργασία που είχα εφαρμογηθεί. Δεν υπήρχαν εφαρμογητές εφαρμογητές που μιλούσαν αγγλικά ως ελληνική γλώσσα, στους παιδιάς με δισλεξιακή αλλαγή, και δεν υπήρχαν ευκαιρίες ευκαιρίες για εμένα. Λοιπόν, τι έκανα? Δεν είχα ευκαιρίες εφαρμογητές για να γνωρίζω. Πώς? Λοιπόν, πιστεύω ότι αυτή τη στιγμή κανένας δεν μπορούσε να με γνωρίζει. Λοιπόν, εφαρμογήθηκα όλες τις ευκαιρίες που είχα. Ήμουν μπροχή για χρόνια. Καταφέρθηκα να βρω μέρες από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για γυναίκες και αλλαγή. Επιτρέφτηκα τους καλύτερους διευθυντές στον κόσμο. Και η διευθυντή μου αγαπημένη δίσλεξια ανοίγει για το πρώτο πρώτο φορά το πρώτο σχολείο στον κόσμο που είναι πολύ συγκεκριμένη για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την διευθυντή. Και ανοίγει το σώμα της σε 10%-20% της κοινωνικής κοινωνίας για να έχουν το δικαίωμα μιας κοινωνικής διευθυντής. Και να δείτε τι έγινε. 100% συγκεκριμένη σε όλα τα Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τελικά, μετά από τέσσερα χρόνια, βρήκα το υπέροχο μου. Και μια άλλη υπέροχη ευκαιρία έγινε. Μια μεγαλύτερη διευθυντή σχολεία ήρθε και μου είπαν, ίσως, υπέροχα, αυτό που έχεις κάνει είναι ένα μύριο. Πώς το έκανατε? Όχι, δεν μας νομίζει πώς το έκανατε, αλλά έρθατε μαζί μας. Ας συγκροτήσουμε τις δικαιωμάτες μας, μαζί με τη διευθυντή σχολεία και δείτε τι θα συμβαίνει. Και είπα, ναι, αυτό είναι, θα αλλάξουμε το κόσμο τώρα. Ναι, τώρα το έχω. Λοιπόν, ξέρετε τι έγινε μετά από τέσσερα χρόνια, όταν πήγα σε αυτή τη διευθυντή σχολεία? Ήμουν αισθανότητας, και ήμουν ασθανότητας, σαν ένα δημιουργικό νέο προϊόντο, που εντυπωσίασε νέους διευθυντές. Δεν υπέροχο, δεν υπέροχο, τίποτα. Όλα ήταν ασθανότητα, μία φορά, μία φορά, η ίδια ιστορία, μία φορά. Κοιτάξτε τι, ώρα για καλώσεις, μία περισσότερα φορά. Λοιπόν, αυτή τη φορά, δεν ήμουν ασθανότητας. Βρισκόμουν. Αυτή είναι μια αλλαγή. Ναι. Μόνο για να βρω εμένα, πίσω στη διευθυντή σχολεία, για όλους τους διευθυντές, για μια διευθυντή σχολεία. Και βρήκα τον εαυτό μου, το μαγικό σούζι μου. Βλέπετε, πού πήγα, πού πήγα, παντού. Ουψάλα, Σουηδία, Βώστον, Χάρβερντ, παντού που μπορείτε να φανταστείτε, για να διευθυνθείτε τους διευθυντές, για να μοιραστείτε το γνώμα μου, να μοιραστείτε το εμπειρία μου, να μοιραστείτε τα εργασία μου. Πολλές φορές, σε μια διευθυντή σχολεία. Και μετά όλες αυτές τις δρομές, βρήκα τον εαυτό μου, στο στέγιο της Γνωματικής Σχολείας, μεταξύ των 50 καλύτερων εκπαιδευτικών στον κόσμο, κοιτάζοντας πάνω στη σκάλα, γιατί ήξερα ότι μόνο η σκάλα είναι η λίμνη για το δυνατό αγάπημα, μόνο η σκάλα είναι η λίμνη για το δυνατό αγάπημα, το οποίο έχει κάθε ανθρώπινο άνθρωπο, εάν εκείνος ή άλλος αποφασίζει να το χρησιμοποιήσει. Αλλά πιστεύετε ότι πίσω αυτής της σκάλης δεν υπήρχαν πρόβλημα? Όχι, όχι. Ήμουν σε αυτό το σκάλο, φίλοι μου, με καμία κυβερνητική υποστήριξη και αυτοκτονισμό από μια μεγάλη βαθμίστα και την ΕΚΟ που υποστηρίζει σχολεία με δυνατό αγάπημα. Ξέρετε τι συνέβη με τη μεγάλη βαθμίστα? Το πρώτο μέρος μετά από τη δημοσιογραφία, μου είπαν, «Ο πατέρα μου, είμαστε τόσο ευγνωμένοι, επειδή δεν έχετε εξετάσει τη σχολεία μας». Και είπα, «Μην ευγνωμενείτε, ας προσπαθήσουμε να δουλεύουμε εδώ μαζί». Και είπα, «Ναι, αυτή τη στιγμή, μια μεγάλη βαθμίστα είναι μαζί μου, θα αλλάξω το κόσμο». Όχι. Ξέρετε τι συνέβη μετά από τη δημοσιογραφία? Μετά από τη δημοσιογραφία, βρήκα εμένα σε αυτές τις μεγάλες εργασίες, με όλα τα σημαντικά ανθρώπινα, με τους ΤΑΙΣ και όλα αυτά, και μου είπαν, «Μητέ, πατέρα μου, προσπαθούμε να βρουμε εσάς και τα σχολεία σας, προσπαθούμε να δουλεύουμε το δουλειά σας, αλλά δεν σας βρήκαμε κανέναν μέρος». Γιατί μου είπαν αυτό? Γιατί δεν με νοιάζει. Γιατί εκείνη τη στιγμή, κατάλαβα ότι το πιο σημαντικό είναι το μεγαλύτερο το πρόβλημα, το μεγαλύτερο το πιθανότητα. Ίσως γι' αυτό βρισκόμουν εμένα, μετά από λίγα ημέρες, ακριβώς στις πιο εμφανισμένες πολιτικές και εκπαιδευτικές κυβερνήσεις στον κόσμο. Βρήκα τον μεγάλωτο μου, Ερίνα Μπόκοβα. Είναι ο κυβερνητικός διευθυντής του FUNESCO, που δημιουργεί με εσάς, την επόμενη εκπαιδευτική για το 21ο αιώνα, η εκπαιδευτική για το δημιουργήμα. Ίσως γι' αυτό βρισκόμουν εμένα, μετά από λίγα ημέρες, ακριβώς στις πιο εμφανισμένες πολιτικές και εκπαιδευτικές κυβερνήσεις στον κόσμο. Βρήκα τον μεγάλωτο μου, Ερίνα Μπόκοβα. Είναι ο κυβερνητικός διευθυντής του FUNESCO, που μου έδωσε όλα αυτά τα μεγαλύτερα προβλήματα. Ξέρετε γιατί? Γιατί με βοηθούσε να με χάσω. Είναι μόνο όταν με χάσεις, ότι έχεις το πιθανότητα να βρεις τον πρόβλησό σου στη ζωή, τον πραγματικό πρόβλησό σου στη ζωή, και επίσης να βρεις την ενωμένη δυνατότητα, να το ακολουθείς. Και πρέπει να ευχαριστώ, τους υπέροχους συγγνώτες μου, τους υπέροχους φίλους μου και την υπέροχη οικογένεια μου. Αν χωρίς τους, τίποτα δεν θα μπορούσε να γίνει. Είναι μόνο το οικογένειο που σου κάνει να κάνεις κάτι σημαντικό. Δεν είναι μόνο ένας άνθρωπος, είναι ένα οικογένειο. Και πρέπει να το καταλάβουμε. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι μαζί μας, που μπορούν να υποστηρίξουν, αλλά υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν μπορούν. Είναι όλοι πολύ βοηθημένοι, όλοι πολύ βοηθημένοι. Πραγματικά, οι ίδιοι είναι βοηθημένοι, όλοι. Πρέπει να σας ευχαριστώ στον κόσμο, στους πιο υπέροχους φοιτητές που έχω, στους φοιτητές με αυτήν την υπέροχη, διαφορετική μυαλία, που είναι 100 χρόνια μπροστά από εμάς. Πιστεύω, έτσι δεν μπορούμε να καταλάβουμε αυτές τις άνθρωποι. Είναι μπροστά. Και ακόμα όταν είναι 70 χρονών, επειδή έχω 70 χρονών στους φοιτητές, είναι εκεί, θρυμμένοι για γνώση, δημιουργώντας ότι οι φοιτητές σημαίνουν. Και πρέπει να σας ευχαριστώ, ξέρετε γιατί? Γιατί μου είπαν ότι δεν χρειαζόμουν αυτές τις σκούρες. Δεν χρειαζόμουν τις σκούρες μαγικές μου. Δεν χρειαζόμουν. Ξέρετε γιατί δεν χρειαζόμουν αυτές τις σκούρες? Γιατί έχω τελικά βρει τη δύναμη μου. Και ξέρετε πού είναι η σκούρη μου? Είναι αυτή η σκούρη μου, right here, in front of you. Αυτή η σκούρη μου που είναι με τόσο πολύ αίσθηση, για να αλλάξει το κόσμο με αγάπη. Αυτή η σκούρη μου που είναι η πιο σημαντική πράγματα στη ζωή, που όλοι έχουμε και όλοι κοινάζουμε, αλλά πρέπει να ακούσουμε σχετικά, τι θέλει να μας πει. Αυτή η σκούρη μου που μιλήσει με, τι είπε ο Αριστοτλ, ότι να εκπαιδεύσεις το μυαλό, χωρίς να εκπαιδεύσεις το σκούρο, δεν είναι εκπαιδευτική καμία, θα το πω στα ελληνικά, ο δάσκαλος μου Αριστοτέλης είναι εδώ μέσα, που μου λέει, το να εκπαιδεύεις το πνεύμα χωρίς την καρδιά αγγελική, δεν είναι επαιδεία. Ελλάδα το ακούς, το ακούς Ελλάδα. I just hope that by now you have figured out how I manage to hack the brain of dyslexia. I love you, thank you very much.