What I learned from 100 days of rejection | Jia Jiang (TEDx Patras, 2017)
: Είμαι 6 χρονών και έπρεπε να δώσω τα δώσεις μου. Η πρώτη βασιλιά μου είχε αυτήν την υπέροχη ιδέα. Θέλωσαμε να εμπνεύσουμε να δώσουμε δώσεις, αλλά και να μάθουμε τη δύναμη να συμπληρωθούμε. Έτσι, όλοι μας είχαμε έρθει στο μπροστάρι της κλασσικής δημοσιογραφίας και έπρεπε να δώσουμε τη δώσεις μας. Έπρεπε να μάθουμε να εμπνεύσουμε να δώσουμε δώσεις, αλλά και να μάθουμε τη δύναμη να συμπληρωθούμε. Έτσι, όλοι μας είχε έρθει στο μπροστάρι της κλασσικής δημοσιογραφίας και έπρεπε να μάθουμε τα δώσεις μας και να τα κομμάσουμε στο κομμάτι. Έτσι, είπε, γιατί δεν μπορούμε να παρακολουθούμε εδώ και να συμπληρωθούμε. Αν ακούσεις το όνομά σου, πήγαινες να πιέσεις τα δώσεις σου και να εσύστησες. Πολύ υπέροχη ιδέα, όχι? Ε, υπέροχα 40 από εμάς να ξεκινήσουμε, και κάθε φορά που ακούσα ένα όνομα, έπρεπε να δώσω τον πιο ελεύθερο κοινό. Και μετά, υπέροχα 20 άνθρωποι, 10 άνθρωποι, 5 άνθρωποι και 3 άνθρωποι. Ήμουν ένας. Και τα συμπληρωθήματα σταματήθηκαν. Κατά αυτή την στιγμή, κοιμήσα. Και η διπλήτρα ήταν αξιολόγηση. Και έτσι, ήταν, «Αν κάποιος κάναε κάτι καλό για αυτά τα άνθρωπα, Εσάς δεν έχετε σκο toimυτήματα, μgeries? Note one. Ok, why don't you go get your gifts and sit down, so behave next year, someone might say something nice about you. Well, as I'm describing this to you, you probably know that I remember it really well. Bimmer. I don't know who felt worse that day, was that me or the teacher. She must have realized how she turned a team meeting event into public roast for three six-year-olds. Without humor. Όταν βλέπαμε ότι οι άνθρωποι βγήκαν σε τηλεόραση, ήταν γρήγορο. Δεν υπήρχε τίποτα γρήγορο από αυτή την ημέρα. Αυτή ήταν μια μορφή από εμένα, και θα χαθούσα να αφήσω να είμαι σε αυτή τη στιγμή, για να πηγαίνω επάνω στον κοινοβούλιο. Αυτή είναι μια μορφή. Μετά, σχεδόν, πέντε χρόνια, ο Bill Gates ήρθε στη χώρα μου, στη Βεγγία, στην Κίνα, για να μιλήσω, και έβλεπα τη μητέρα του. Ήρθα εντυπωσμένος με αυτόν τον. Πιστεύω ότι γνωρίζω τι θέλω να κάνω τώρα. Τη νύχτα, έφτιαξα ένα μήνυμα στην οικογένειά μου, που είπε ότι από το χρόνο του 25, θα δημιουργήσω το μεγαλύτερο εργασμό στον κόσμο, και αυτό το εργασμό θα αγοράζει το Microsoft. Αυτή είναι η ιδέα του δημιουργίσματος της κυβέρνησης στον κόσμο. Όχι, δεν έκανα αυτό, έφτιαξα το μήνυμα. Εδώ είναι. Όχι, δεν πρέπει να το διαβάζετε, και αυτό είναι επίσης κακή εργασμή, αλλά έφτιαξα κάποια κλειδίδια. Έχετε την ιδέα. Αυτή ήταν μια άλλη μορφή μου, που ήθελα να εξελίξω το κόσμο. Μετά από δύο χρόνια, έφτιαξα την ευκαιρία να έρθω στις ΗΠΑ. Μετά από δύο χρόνια, έφτιαξα την ευκαιρία να έρθω στις ΗΠΑ. Και επειδή αυτός ήταν ο κόσμος που ζούσε ο Bill Gates, έφτιαξα ότι αυτός ήταν το ξεκίνημα της εργασμής μου. Μετά από δύο χρόνια, έφτιαξα 30. Όχι, δεν έφτιαξα την ευκαιρία. Δεν ξεκίνησα ακόμα. Ήμουν πραγματικός αγωγιστής για μια ευκαιρία με 400-500 ευρώ. Και έφτιαξα ότι ήμουν στεκνή. Ήμουν στεκνή. Γιατί αυτό? Δεν είναι γιατί δεν προσπαθούσε. Είναι γιατί κάθε φορά είχα μια νέα ιδέα, κάθε φορά ήθελα να προσπαθήσω κάτι νέο. Όταν έπρεπε να κάνω μια προτεραιότητα, ή θέλωνα να μιλήσω μπροστά από ανθρώπους, σε μια ομάδα, ένιωθα ότι υπήρχε μια συνεχή αγώγη μεταξύ των 14-χρονών και των 6-χρονών. Ένας ήθελε να επιβιώσει τον κόσμο, να κάνει διαφορετικό. Ένας άλλος ήταν φοβισμένος από τη διαβάση. Και κάθε φορά, όταν ήμουν 6-χρονός ή 1-χρονός, και αυτή η φοβισμένη ακόμα υποστηρίθηκε μετά την αρχή που ξεκίνησα τη δική μου εταιρεία. Εγώ ξεκίνησα τη δική μου εταιρεία όταν ήμουν 30. Αν θέλεις να είσαι Bill Gates, πρέπει να ξεκινήσεις σχετικά μετά. Εντάξει? Όταν ήμουν εμπνευσμένος, εφαρμογήθηκα με εμπνευσμένη ευκαιρία και μετά κατέβηκα. Και αυτή η εμπνευσμένη εμπνευσμένη έκανε μου. Ήμουν τόσο σκληρός ότι ήθελα να ξεκίνησα σχετικά μετά. Αλλά τότε έφτασα ότι θα ξεκίνησε Bill Gates μετά την εμπνευσμένη εμπνευσμένη ευκαιρία? Θα ξεκίνησε κάποιο εμπνευσμένο εμπνευσμένος σχετικά μετά? Όχι. Και αυτή η εμπνευσμένη έκανε μου. Εντάξει, μπορώ να δημιουργήσω μια καλύτερη εταιρεία, μπορώ να δημιουργήσω μια καλύτερη ομάδα ή καλύτερο product, μπορώ να δημιουργήσω μια καλύτερη εταιρεία, μπορώ να δημιουργήσω μια καλύτερη ομάδα. Δεν μπορώ να αφήσω αυτόν τον 6ο χρονών να συνεχίσει να διεκταθεί η ζωή μου. Πρέπει να τον πω πίσω στον σπίτι του. Εδώ πήγα και έκανα σε αυτοκίνηση για βοήθεια. Google ήταν το φίλο μου. Εγγραφήσα πώς καταφέρνω την αίσθηση της αίσθησης. Έκανε πολλές ψυχολογικούς εξοπλισμούς για το πού έρχονται η αίσθηση και η πόλη. Δεν το πιστεύω ειδικά, απλώς το αντιμετωπίσω. Ποιος δεν το γνωρίζει αυτόν το σημείο. Αλλά γιατί ήμουν ακόμα τόσο φοβερός. Μετά βρήκα αυτό το μέτρο, με τελευταία, που ονομάζεται rejectiontherapy.com. Αυτή η αίσθηση της αίσθησης ήταν ένα παιχνίδι που εμβανιζόταν από έναν Καναδιακό εργασμένος. Ονομάζεται Jason Conley. Η ιδέα είναι ότι για 30 ημέρες πιστεύεις την αίσθηση. Και κάθε μέρα πιστεύεις κάτι και μέχρι το τέλος δημιουργείς την αίσθηση από την πόλη. Και μου αρέσει αυτή η ιδέα. Αυτή η ιδέα. Εγώ είπα ότι θα το κάνω και θα φιλίσω τον εαυτό μου, που έκανε rejection 100 ημέρες. Θα έρθω με τις ιδέες της αίσθησης μου και θα φτιάξω ένα βίντεοβλόγο. Αυτή είναι η ιδέα που έκανα. Αυτή είναι η διάρκεια του βίντεοβλόγου. Τελευταία ημέρα. Μπορώ να βάλω 100 δολάρια από έναν αδερφό. Αυτή είναι η ιδέα που έκανα όπου εργαζόμουν. Έφτασα στον βράδυ και είδα αυτόν τον μεγάλο άνθρωπο, που είπε ότι είχε έναν ασφαλικό σύστημα. Ήταν ένας ασφαλικό σύστημας. Ήταν ένας ασφαλικό σύστημας. Ήταν ένας ασφαλικό σύστημας. Ήταν ένας ασφαλικό σύστημας. Ήταν ένας ασφαλικό σύστημας. Ήταν ένας ασφαλικό σύστημας. Ήταν ένας ασφαλικό σύστημας. Ήταν ένας ασφαλικό σύστημας. Η τελευταία επίσης. Η τελευταία επίσης. , ο καλός μου, έφτασε από εκεί και έφτασε, «Καλημέρα, μπορώ να βάλω 100 δολάρια από εσένα» και έφτασε, «Ναι, γιατί» και είπα, «Ναι, υπάρχει, με και είπα, «Ναι, υπάρχει, είμαι συγχαρημένος». Και μπήκα, και έφτασα. Και μπήκα, και έφτασα. Βλέπω πόσο σκληρός ήμουν. Ήμουν σαν αυτός το παιδί στους 6 χιλιάδες. Βλέπω τέτοια άνθρωποι. . . Μετά, βλέπω αυτόν τον άνθρωπο. Δεν ήταν τόσο αδύναμος. Ήμουν ένας αγαπημένος άνθρωπος. . Και ακόμα μου ρωτήθηκε γιατί. Επιπλέον, εφαρμόθηκε να μου εξηγήσει. Μπορούσα να πω πολλά. Μπορούσα να εξηγήσει, να διαβιώσει. Δεν έκανα τίποτα. Όλο που έκανα ήταν να ρωτήσω. Ήμουν σαν ένας μικρόκοσμος στη ζωή μου. Κάθε φορά που αισθανόμουν τη σκληρότητα, έκανα να ρωτήσω όσο πιο γρήγορα μπορώ. Και ξέρετε τι, το επόμενο μέρος, ό,τι συμβαίνει, δεν θα ρωτήσω. Θα παραμείνω ενδιαφέρον. Δεύτερος μέρος, εφαρμόθηκε να μου εξηγήσει. . Είναι όπου πήγαινα σε ένα μπέργερ και έκανα τελείωση. Και πήγαινα στο τραγούδι και είπα, «Και μπορώ να πάρω μπέργερ ρευφαίλ?» Και ήταν όλα δυσκολασμένοι. «Τι είναι μπέργερ ρευφαίλ?» Είπα, «Αυτό είναι μπέργερ ρευφαίλ, αλλά τι είναι μπέργερ!» . Και είπε, «Σοβαρά, δεν κάνουμε μπέργερ ρευφαίλ, παιδιά!» . Αυτό είναι το μέρος που έκανα εξακολουθία. Μπορούσα να φύγω, αλλά κρατήκα. Είπα, «Εγώ αγαπώ το μπέργερ, αγαπώ το κομμάτι σας, και αν κάνετε μπέργερ ρευφαίλ, θα σας αγαπώ ακόμα περισσότερο». Και είπε, «Εντάξει, θα μιλήσω στον αδερφό μου. Μπορούμε να το κάνουμε, αλλά φοβάμαι ότι δεν μπορούμε να το κάνουμε σήμερα». Και μετά φύγω. Εντάξει, δεν νομίζω ότι έχουν πάντα κάνει μπέργερ ρευφαίλ. Εντάξει, νομίζω ότι είναι ακόμα εκεί. Εντάξει, και το πρώτο φύγω δεν είναι ακόμα εκεί, επειδή κρατήκα, επειδή δεν πήγα. Είπα, «Ωραία, έχω ήδη μάθει τέτοια πράγματα». Εντάξει, και μετά, η τελευταία ημέρα, να κάνω μπέργερ ρευφαίλ. Αυτή είναι η στιγμή που έκανε η ζωή μου. Πήγα στο Krispy Kreme, ένα μπέργερ ρευφαίλ, κυρίως στη δευτερική κομμάτι των ΗΠΑ. Είμαι σίγουρος ότι έχουν κάποια εδώ. Και είπα, «Μπορείτε να μου κάνετε μπέργερ ρευφαίλ σαν ολυμπικό σύμβολο?» Δεν υπάρχει κανένας τρόπος που θα μπορούσε να πει ναι. Ο μπέργερ ρευφαίλ με έκανε τόσο σοβαρά. , έφερε το χέρι, ξεκίνησε τα κόλλαρια και τα ρόχα. Ήταν σαν, «Πώς μπορείτε να το κάνετε αυτό» και 15 λεπτά, έφερε μια κομμάτι που είχε μπέργερ ρευφαίλ σαν ολυμπικό σύμβολο. , και ήμουν τόσο εντοπισμένος και δεν μπορούσα να το πιστεύω. Και αυτό το βίντεο έκανε πάνω από 5.000.000 βιώσεων στο YouTube. Ο κόσμος δεν μπορούσε να το πιστεύει ούτε αυτό. Και... , γνωρίζω από αυτό, ήμουν σε εφημερίδες και μιλήσεις και όλα αυτά και έγιναν γνωστός. Πολλοί άνθρωποι ξεκίνησαν να μου γράψουν σχόλια και να μου λένε, «Το που κάνεις είναι υπέροχο». Αλλά η γνωστότητα και η ασφάλεια δεν μου έκανε τίποτα. Αυτό που ήθελα να κάνω είναι να μάθω και να αλλάξω εμένα. Έτσι, έκανε το υπόλοιπο από τα 100 ημέρια μου σε αυτό το παγκοσμό, σε αυτό το επισκέπτο. Ήθελα να δω τι μπορώ να μάθω. Και μετά, έκανε πολλά πράγματα. Έκανα τόσο πολλά σχόλια. Για παράδειγμα, έκανε ότι αν δεν περπατήσω, αν έκανε να μάθω, μπορούσα να γράψω ένα «ναι» στο «και» και το μαγικό λόγο είναι «γιατί». Έτσι, ένας μέρα, πήγα στην υγεία μου, είχα αυτό το σχόλιο στο χέρι μου και έκανα στον πόδι και είπα, «Και, μπορώ να βγάλω αυτό το σχόλιο στο σπίτι σου?» . . Και είπε, «Και, όχι». Αλλά πριν μπορούσε να φύγει, είπα, «Και, μπορώ να γνωρίζω γιατί»? Και είπε, «Λοιπόν, έχω αυτό το γάμο που θα βγάλει κάτι στο σπίτι σου. Δεν θέλω να βγάλεις το σχόλιο σου. Αν δεν θέλεις να το κάνεις, μιλήσε στον Κοννί. Είναι αρέσει σχόλια». . Αυτό έκανα. Επιτρέψα στον Κοννί και έκανα στον πόδι του Κοννί και ήταν τόσο χαρούμενη να με βλέπει. . Και μετά από μήνα, υπάρχει αυτό το σχόλιο στον Κοννί. Είμαι σίγουρος ότι βλέπει καλύτερα τώρα. . Αν είχα φύγει μετά από την αρχαιοδοχή, θα πιστεύω πως είναι επειδή ο άνθρωπος δεν με πιστεύει, είναι επειδή ήμουν τρελός, δεν είχα παντρευτεί, δεν είχα παντρευτεί, δεν υπήρχε τίποτα. Επειδή ο άνθρωπος δεν έπινε το που ήθελε και με πιστεύει αρκετά να μου δώσει μια εμφάνιση, . Έκανα την εμφάνιση. . Μετά από έναν μέρος, έκανα ότι μπορώ να βλέπω κάποια πράγματα και να ασφαλίσω τη δυνατότητα να βρέπει. Για παράδειγμα, έναν μέρος, πήγα στο Starbucks και ρωτήσα στον αδερφό «Ε, μπορώ να είμαι ένας Starbucks Greeter» και έλεγα «Το είναι ένα Starbucks Greeter» και έφερα «Το γνωρίζεις, εκείνοι τους Walmart Greeters, εκείνοι οι άνθρωποι που σας καλωσορίζουν όταν περπατήσετε στον αδερφό και κάνετε ειδικές πράγματα, βασικά». . Θέλω να δώσω μια Walmart εμφάνιση στους κατοικούς Starbucks. . Όχι, δεν είμαι σίγουρος ότι αυτό είναι μια καλή πράγματα, πραγματικά. . Ε, πραγματικά, είμαι σίγουρος ότι είναι μια κακή πράγματα. Και ήταν σαν, «Όχι, αυτό είναι όπως είδα». Ονομάζεται Eric. «Όχι, δεν είμαι σίγουρος, αυτό είναι όπως είδα». Όχι, δεν είμαι σίγουρος. Και μετά ρωτήσα, «Είναι τόσο μοναδικό, πράγματι». Όταν είπε αυτό, το πλήρωμα του είχε αλλάξει. Ήταν σαν να βάλει όλα τα εμφάνια στον αδερφό. Και είπε, «Ναι, μπορείς να το κάνεις, αλλά μην είσαι τόσο μοναδικό». . Ήταν ο Starbucks Greeter για την επόμενη ώρα. Λέγα «Γεια» σε κάθε κατοικός που μπήκε και του έδωσε χαρακτηριστικά «Γεια». Όταν μιλάς, δεν ξέρω τι είναι η σχέση σου, «Γεια, μην είσαι Greeter». Ήταν πραγματικά σκληρός. Μετά, βρήκα ότι μπορούσα να το κάνω, επειδή είπα ότι είναι τόσο μοναδικό. Είπα ότι είχε μια εμφάνια. Και επειδή είπα ότι είναι τόσο μοναδικό, σημαίνει ότι δεν ήμουν μοναδικό. Σημαίνει ότι πιστεύω, όπως εκείνος, ότι αυτό είναι ένα μοναδικό. Και ξανά, ξανά, ένιωσα ότι αν εμφάνιζα κάποια εμφάνια που μπορούσε να έχουν, πριν μου ρωτήσα την ερώτηση, πιστεύω την εμφάνια τους. Οι άνθρωποι πιο πιστεύουν να μου πει ναι. Και μετά, ένιωσα ότι μπορούσα να εμφανιζώ το όνειρο της ζωής μου με την ερώτηση. Ήρθα από τέσσερα γενιά διευθυντήρια και η γυναίκα μου πάντα μου είπε, «Γεια, Γεια, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, αλλά θα είναι καλό, αν γίνεις διευθυντήρια». , αλλά θέλω να είμαι εμφανιστής, οπότε δεν είμαι. Έτσι, η γυναίκα μου είπε, «Γεια, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, αλλά θα είναι καλό, αν γίνεις διευθυντήρια». Ήρθα από τέσσερα γενιά διευθυντήρια και η γυναίκα μου πάντα μου είπε, «Γεια, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, αλλά θα είναι καλό, αν γίνεις διευθυντήρια». Ήρθα από τέσσερα γενιά διευθυντήρια και η γυναίκα μου πάντα μου είπε, «Γεια, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, αλλά θα είναι καλό, αν γίνεις διευθυντήρια». Ήρθα από τέσσερα γενιά διευθυντήρια και η γυναίκα μου πάντα μου είπε, «Γεια, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, αλλά θα είναι καλό, αν γίνεις διευθυντήρια». Όμως, όταν τελειώθηκα τη διάρκεια της διευθυντήριας, έφυγα κλάμα, γιατί πιστεύω ότι μπορούσα να καταφέρει το ζωό μου μόνο από απλά να ρωτήσω. Πιστεύω ότι πιστεύω ότι πρέπει να γίνω όλα αυτά, πρέπει να είμαι καλός εγγελματικός ή να παρακολουθώ για να διευθυντήσω, αλλά όχι, πιστεύω ότι μπορούσα να ρωτήσω. Και σε αυτή τη φωτογραφία, που δεν μπορείτε να δείτε, έφυγα τον Μαρτάν Λούθινγ Κινγιουνιέρ. Γιατί? Γιατί στη διάρκεια της διευθυντήριας, ένιωσα ότι οι άνθρωποι που πραγματικά αλλάξαν το κόσμο, που αλλάξαν το τρόπο που ζούμε και το τρόπο που πιστεύουμε, είναι οι άνθρωποι που γνωρίστηκαν με την αρχική και συχνά διευθυντήρια. Οι άνθρωποι, όπως τον Μαρτάν Λούθινγ Κινγιουνιέρ, όπως τον Μαχαμαγάνδι, τον Νέοσον Μανδέλα ή ακόμα και τον Ιησού Χριστό, αφήναν τη διάρκεια της διευθυντήριας. Δεν πρέπει να είμαστε αυτοί οι άνθρωποι για να μάθουμε για τη διευθυντήρια. Στην οικογένειά μου, η διευθυντήρια ήταν η καρδιά μου, ήταν ο μοναδιστής μου, με πρόβληξε όλη τη ζωή μου, επειδή έφυγα από αυτό. Μετά ξεκίνησα να μάθω αυτό, και έφτιαξα αυτό ως το μεγαλύτερο διευθυντήριο στη ζωή μου. Ξεκίνησα να μάθω να διευθυντήσουν τις διευθυντήσεις ως ευκαιρία, χρησιμοποιούσα το blog, χρησιμοποιούσα το talk, χρησιμοποιούσα το βιβλίο που έφτιαξα, και ακόμα και δημιουργούσα τεχνολογία για να βοηθήσουν τη διευθυντήρια τους. Όταν εσύ διευθυντήριας στη ζωή, όταν εσύ αντιμετωπίζεις το επόμενο διευθυντήριο ή το επόμενο διευθυντήριο, σκέφτε τα διευθυντήρια, μην πηγαίνεις. Αν εμπνεύσεις τις διευθυντήρια σου, μπορεί να γίνονται και οι διευθυντές σου. Ευχαριστώ. Ευχαριστώ, κύριέ μου, για τη διευθυντήρια σου και τη διευθυντήρια σου.